Pagina's

zaterdag 29 september 2012

zondag 23 september 2012

Herfst en zo


Gelukkig gaat het goed met de gezondheid van manlief.  Omdat hij bouwinspecteur is en daardoor blootstaat aan allerlei ‘gevaren’ (denk bijvoorbeeld aan asbest), moet zijn gezondheid regelmatig worden gecontroleerd. Toevallig was hij de maandag ná die slapeloze donderdag aan de beurt. De arboarts constateerde dat er niets bijzonders aan de hand was, waarschijnlijk had hij die donderdagnacht last gehad van een verkrampte hartspier. Ook uit verdere tests (bloed, bloeddruk en urine) kwam niets verontrustends. Opluchting alom. Maar ik blijf natuurlijk stalken

Verder gaat alles weer volgens normaal ritme. De kids naar school en paps en mams weer aan het werk.
Jongste volgt nu de mavo en zit duidelijk lekkerder in zijn vel. Gaat fluitend naar en van school en zijn behaalde cijfers zijn om over naar huis te schrijven. Oudste zit in het laatste havo jaar en zet alles op alles.

En verder … is het natuurlijk herfst. Bij koude avonden verlang ik weer naar Corfu, wat was het daar lekker warm. Tijdens douchebeurten zie ik letterlijk mijn bruine kleur in het putje verdwijnen … Zomer is duidelijk mijn ding, de herfst is niet mijn favoriete seizoen. Toch heeft de herfst zo zijn mooie dingen …


















































 

 
 

vrijdag 14 september 2012

Schrik


Krijg ik gisteren op mijn werk de schrik van mijn leven.

Manlief stuurt mij, op mijn werk, een mail vanaf zijn werk:

>>>‘Hee schat, ik werd vannacht wakker met pijn op mijn borst, werd een beetje zweterig en heb een tijdje beneden gezeten tot het wat wegzakte. Vandaag op mijn werk kreeg ik er opnieuw last van en ben ik maar even naar de huisarts gegaan. Alles is onderzocht en ze constateerde dat er niets met het hart was. Ik moest 2 paracetamolletjes innemen en straks opnieuw bellen hoe het met me gaat’ …<<<

Gaattie gewoon midden in de nacht in zijn eentje beneden zitten, zonder mij wakker te maken. En ik had niets gemerkt. Dus ik was boos en heel erg geschrokken. Later, toen we allemaal veilig en wel thuis waren, eiste ik een verklaring.
‘Maar schat, als ik je wakker had gemaakt, had jij zéker een ambulance gebeld!’
Ja, én? Tuurlijk had ik dat gedaan! Dat is het eerste wat in mij zou opkomen. Maar manlief wilde geen paniek zaaien en verwerkte alles in zijn eentje. Daar krijg ik een beetje hartzeer van ...

Toen hij na de paracetamolletjes opnieuw met de huisarts belde, vertelde deze dat manlief zich geen zorgen hoefde te maken. Hij had een veel te gezonde kleur voor iemand met hartklachten, het zou maar zo een hartspier kunnen zijn waar manlief last van had. Ja, dat kan zij nou wel zeggen, maar toch ben ik er niet gerust op.

Vandaag had ik een vrije dag en belde ik naar het werk van manlief hoe het nou ging. Hij voelde niets meer, misschien heel iets vaags in de verte … nu ga ik manlief dus stalken, dat snap je.
En zeker weten dat die gele auto in rap tempo voor onze deur staat als ik ook maar iets vreemds aan hem merk.

zaterdag 8 september 2012

Over 25 jaar, zal ik jou nog steeds ...


 
En zo kwam het dat manlief en ik afgelopen dinsdag 25 jaar waren getrouwd. En zij leefden nog lang en gelukkig … hoop je dan hè? Want dat gelukkige huwelijk gaat allemaal niet vanzelf natuurlijk. Sterker nog, daar moet je veel voor doen en nog veel meer voor laten. Geven en nemen, jaja.
Carrière maken, een huishouden managen en kinderen opvoeden en alles wat daar bij komt kijken is best belangrijk, maar stel dat je liefdesleven op de achtergrond geraakt, omdat alles belangrijker lijkt dan je eigen partner?

Grootste valkuil van een gelukkig huwelijk is sleur, ervoer ik ook na een aantal jaren. De eerste keer dat ik met die sleur kennismaakte, wist ik er eigenlijk niet mee om te gaan.
Beetje depressief, want héé ik ben eigenlijk best belangrijk, maar daar merk ik niets van?
Dus. Gingen we naar iemand die daar verstand van had.
‘Ja, jullie doen iets niet goed hoor! Luisteren jullie eigenlijk wel naar elkaar? Communiceren! Wat vindt jezelf belangrijk in jullie huwelijk? Wat wil jij? Wat wil hij?’
Enfin, weer wat geleerd. Ja wisten wij veel, zo’n huwelijk loopt toch vanzelf? Niet.
Bij de volgende sleurperiode trok ik manlief zelf maar hard aan de mouwen. ‘Ja hallo! Ik ben er ook nog?!’
Waarop manlief mij meesleurde voor een weekendje praten weg voor twee.


Dus na 25 jaar ken je elkaar wel zo’n beetje en krijg je af en toe lichtelijk de neiging om de slechtste eigenschappen van je eega boven aan je ergerlijstje te zetten.
Dan wordt het volgens deskundigen tijd om je af te vragen waarom je destijds eigenlijk op je grote liefde viel … wat was er zo lief en aandoenlijk aan hem/haar? Welk lichaamsdeel van hem/haar deed je ook alweer smelten als je het aanraakte? Even graven in je geheugen dus.
Ik weet het nog :)
Heb ik wel weer de pech dat manlief een geheugen heeft als een zeef … wát een slechte eigenschap zeg ;-)

zondag 2 september 2012

Over Corfu

 
Een heerlijke vakantie hebben wij beleeft op Corfu. De eerste paar dagen was het wel flink wennen aan de temperatuur, gemiddeld zo’n 40 graden Celsius. Manlief en ik hadden onze wandelschoenen meegenomen met de bedoeling een paar mooie wandelingen te maken. Ook hadden oudste en ik onze hardloopschoenen meegenomen om samen een paar rondjes te kunnen joggen. Maar daar ga je echt niet aan beginnen in die hitte. De wandeling naar de dichtstbijzijnde supermarkt om frisdrank, water en fruit in te slaan was al een hele topprestatie.  Op de terugweg naar het hotel liep ons dan het zweet in straaltjes langs de rug. Ook hadden we nog wat meer dingen willen ondernemen zoals meegaan op jeepsafari of een scootertje huren. Maar vanwege de hitte hebben we die plannetjes maar aan de kant gegooid. Wel hebben we een mooie eilandtoer met de bus (met airco) gemaakt. Daarmee toerden we over ongeveer de helft van het eiland om mooie plekjes te bezichtigen zoals paleis Achillion, het zomerverblijf van keizerin Sissi, gebouwd tussen 1889 en 1892. Ook schitterende badplaatsjes kwamen we onderweg tegen waar we konden proeven van lokale streekgerechten als honing, olijven en Kumquat, de bekende likeur van Corfu.

Ons bezoek aan waterpark Aqualand in Agios Ioannis was ook erg de moeite waard. We gleden helemaal uit ons dak op de meest grote en steile glijbanen die je ooit hebt gezien. Aan het eind van die middag gingen we roodverbrand, met de oren vol water en grote slijtplekken in onze zwemkleding weer naar ons hotel in Gouvia.

Op een woensdag hadden we een bezoek aan een ‘paradijselijk’ strandje gepland bij het plaatsje Glyfada. Daar zijn we ook geweest, maar op het hete zand kon je met goed fatsoen niet lopen zonder tweedegraads verbrandingen op te lopen. Dus óf je lag in zee, óf je lag hutjemutje met je voeten op het strandbedje, te vechten om een plek onder de parasol. Want nergens geen schaduw. Manlief zag het algauw niet meer zo zonnig in. Nadat een paar irritante wespen rond zijn hoofd zoemden en de parasol - in zijn poging om de wespen te verjagen - op zijn hoofd belandde en hij vervolgens zijn slippers niet meer kon vinden om aan het hete zand te ontsnappen, gingen we – na nog een paar flinke gvd-tjes van manlief -  weer terug naar ons hotel en sprongen daar verhit maar opgelucht in het verkoelende zwembad.

De financiële crisis was trouwens merkbaar. Veel leegstaande horecagelegenheden, verpaupering en verwaarloosde wegen ontsierden het paradijselijke Corfu. Ook is alles daar duurder dan in Nederland, zowel op terrasjes als in de winkels. De gids in de bus vertelde dat de Grieken daar met € 500,= in de maand moeten rondkomen. In de wintermaanden wordt dit teruggeschroefd naar € 300,= per maand. Maar ondanks dat de Corfioten zich hiervan bewust zijn, heerst er toch een wie-dan-leeft-wie-dan-zorgt-mentaliteit. Maar juist die mentaliteit zou wel eens één van oorzaken kunnen zijn waarom het niet goed gaat met Griekenland