Pagina's

woensdag 20 februari 2013

zondag 17 februari 2013

Plastic tasjes en andere verschijnselen

Met knorrende maag stapt zij de Kruidvat binnen.
De Kruidvat in het dorp is klein, men moet voorzichtig langs elkaar schuiven om bij de schappen te komen.
Het rode mandje met zwarte hengsels hangt aan haar arm.
Even checken of ze alles heeft: wattenschijfjes, conditioner, tandpasta, de-make-up en oogpotlood.
Ze pijnigt haar hersens … oh ja, Aleve Feminax. Ze draait een halve slag en raakt met haar mandje een omaatje die naarstig staat te zoeken tussen verschillende soorten condooms. Bij nader inzien is het een dametje die er ouder uitziet dan gezond voor haar is.
‘Sorry, neem me niet kwalijk, het is ook zo krap hier hè?’ Nietszeggend knikt de oudere dame, terwijl ze aan de condoomverpakking ruikt.
Op weg naar de kassa smeekt de in het oog springende Crunch Nestlé chocoladereep om meegenomen te worden.
Hup, ook in het rode mandje.
Gelukkig is ze snel aan de beurt, pinpas in de aanslag.
‘Heeft u een extra voordeelpas?’
O ja. Zit in één van de vakjes in haar portemonnee, gevonden!
‘Dat is dan € 24,95’ alstublieft.
Afwezig trekt ze biljet van € 50,-- uit haar portemonnee en overhandigt deze aan de kassière.
Ondertussen vraagt deze: ‘wilt u er een tasje omheen?’
‘Ja, dat mag wel’.
‘We hebben ze van € 0,10 cent en € 0,20 cent’.
Vuile fl … slimmerds!
‘Euh …….. ik neem het wel mee onder mijn arm’.
De kassière toetst in het wilde weg.
‘Oh, maar ik wilde pinnen, had ik dat niet gezegd?’
Het zweet breekt haar uit, wat is het warm.
‘Nee’, zegt de kassière.
Toch wil ze graag pinnen, anders is ze zo door haar huishoudcontanten voor deze week heen.
Ja, het kan nog en ze krijgt haar biljet van € 50,-- terug.
Na het pinnen graait ze de boel bij elkaar, het oogpotlood valt op de grond.
Terwijl ze deze opraapt, schiet haar ineens nog wat te binnen.
Ze is de mega-verpakking maandverband vergeten …





donderdag 14 februari 2013

Dorpsgek

Ieder dorp heeft wel een gek. De zogenaamde dorpsgek.
Ook wij hebben er één. Een vrouwelijke, dat dan wel weer.
Zo op het oog lijkt ze vrij normaal. Op het oog dan.
Ze heeft kinderen. En een man. Die doet iets met een heftruck. Of zo.
Toen mijn oudste zoon voor het eerst naar de basisschool ging, liep zij ook in de hal. Haar oudste zat een paar groepen hoger.
Zodra ze mijn oudste zag (zo'n klein schattig jongetje met een tuinbroekje en een kuif ;-)), stortte ze zich met veel lawaai en vol overgave op hem.








 
Knuffelde met zóveel overgave dat oudste's lipje ervan ging trillen. Daarna propte ze met evenveel overgave haar hoofd in de kinderwagen waar jongste in lag. Die het daarna op een brullen zette. Mij zag ze niet staan. Of zoiets.
Ik kon niet voorkomen dat ik haar wel eens tegenkwam. Want ze was overal behalve thuis. Op school dus. Bij de voetbal, in de bieb, op het kerkclubje, bij de avond4daagse. Zo’n dorpsgek moeder die je overal tegenkomt. In het begin groette ik haar. Tenslotte had ze mijn kinderen geknuffeld, of een poging gedaan tot. Edoch, ze groette nooit terug. Ze keek alleen.
Eigenlijk zag je ook niets aan haar. Behalve haar uitpuilende ogen dan. En haar stem. Als ze al wat zei, dan was haar stem heel hard. En nadrukkelijk aanwezig.
Op een gegeven moment viel d'r haar uit. Van de stress, hoorde ik van de schooldirectrice. Allemaal kale plekken op d'r hoofd.
Opeens had ze weer haar. Een pruik. Wel een mooie, dat moet gezegd.
Soms lijkt ze ook best normaal. Maar soms onderneemt ze van die acties …
Laatst nog. Stond ik in een kledingwinkel in ons dorp. Ook zij liep te trekken in de rekken op zoek naar maat 48. We keken elkaar aan. Ik opende automatisch mijn mond maar sloot deze meteen weer. Ze zei toch niets terug. Ze keek alleen maar. Ik voelde haar uitpuilende ogen in mijn rug prikken tot aan de paskamer.
In de paskamer paste ik mijn gekozen kledingstuk.
Net toen ik in de zwarte piratenbroek wilde stappen, werd het gordijn met veel kabaal opengerukt.
Twee uitpuilende ogen keken mij aan in de passpiegel. Ik schrok er niet van. Integendeel, ik zat er op te wachten. Want dorpsgekken doen zulke dingen.
 

zaterdag 2 februari 2013

Frequentie

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
De laatste tijd kom ik weinig toe aan bloggen.
Een leuk fotootje of een spreuk plaatsen lukt nog wel, maar echte verhaaltjes schrijven, daar ontbreekt me de tijd en inspiratie voor.
Terwijl dat nu juist zo leuk is!
(Onplezierige) veranderingen op mijn werk, opgroeiende en studerende pubers, 4 drukke agenda’s, familieperikelen en huishoudmanagement zijn daar oorzaken van.
Ook de bezoekjes aan andere bloggers schieten er regelmatig bij in, wat heus niet persoonlijk bedoeld is.
Maar. Ik ga mijn leven beteren. Wat bloggen betreft.
Mijn voornemen om iedere week een berichtje te plaatsen en iedere week mijn favoriete medebloggers te verrassen met een bezoekje staat!

So blogland here i come!