Pagina's

zondag 22 december 2013

donderdag 19 december 2013

Merry ...

De kerstdagen zijn er weer
Wat een feest
‘k Ben al twaalf keer
Naar de supermarkt geweest

Ga eens aan de kant
Met je winkelwagen
Waar zit je verstand
Het is al over een paar dagen

Nu met spoed
Langs de kassa-rij
“Leg die fles eens goed!”
De kassamiep is ook niet blij

Alle boodschappen in de fietstas
Mijn rug staat krom
‘k Wou dat het 1 januari was
Ik donder bijna om

Gourmetten op eerste kerstdag
Lekker origineel
Stinken en smeren mag
We eten veel te veel

Wat gaan we eten
Op kerstdag nummer twee
Joost mag het weten
We nemen de afhaalchinees mee

Kerstkaarten versturen
Dat hoort er bij
Vergeet ik de buren
Zij vergeten ook mij

Wel heeft heel dit feest
Eén goed ding zowaar
Als het knallen is geweest
Staan we aan de goede kant van het jaar



zondag 15 december 2013

woensdag 11 december 2013

Uit elkaar

Vanavond stond ik te roeren in de potten en pannen voor het avondeten.
Mijn dierbaren kwamen druppelsgewijs van werk en school binnen via de achterdeur, oudste als laatste.
Hij zag een beetje bleekjes om de neus.
Manlief voerde
zoals altijd het hoogste woord. Iets over kaartjes voor een voetbalwedstrijd. Een familielid van manlief zou ze regelen en m’n beide jongens werden ook uitgenodigd. Paps geeft niet zoveel om voetbal hoefde niet persé mee.
Terwijl ik verdere nieuwtjes van de dag aanhoorde en ondertussen de spekjes uitbakte voor de stamppot zuurkool, gooide oudste het eruit.
‘Jullie moeten het nog maar niet verder vertellen maar de ouders van B gaan scheiden’.

B is de klasgenoot van oudste, samen zitten ze op de hogeschool en volgen een commerciële opleiding.
B zat de laatste 2 jaar ook bij oudste op de havo en ze trokken regelmatig samen op.
Na de woorden van oudste viel er een stilte.
We hadden de ouders van B nog gesproken op de voorlichtingsavond van de hogeschool, er leek geen vuiltje aan de lucht.

Oudste ging verder.
‘Ik wilde met B naar de Subway maar hij wilde niet mee want hij had geen trek. En een beetje stilletjes was hij ook. En toen vertelde hij het me. Het is zijn vader die wil scheiden. En nu is zijn moeder heel erg verdrietig, maar boos is B niet op zijn vader want hij heeft geen ander of zo’.

‘Nou, dat is niet niks’ zei manlief en ik wist niets anders te zeggen dan ‘hè wat naar nou, en ook nog zo vlak voor de feestdagen’
alsof ik leek te zeggen dat ze beter nog even konden wachten met scheiden omdat de kerstperiode zo prettig is maar dat slaat natuurlijk nergens op.
Oudste knikte aangeslagen.

Tijdens het avondeten ebde het nare gevoel weer weg. Met smaak aten we de stamppot zuurkool, vertelden we ieder onze belevenissen en daarna gingen we verder met de dagelijkse dingen
zoals de afwas.

Het blijft wel malen in mijn hoofd.
Ik heb te doen met B, een scheiding hakt er bij kinderen flink in. Wat zullen hij en zijn ouders door een moeilijke periode gaan.
Het lijkt me een moeilijke stap om je relatie te beëindigen, maar soms is er geen andere keuze en is het beter dingen los te laten …

vrijdag 6 december 2013

Paranormaal

Er is meer tussen hemel en aarde.
Mediums als Derek Ogilvie en Char proberen mensen daarvan te overtuigen in programma’s zoals 'Char', 'The Baby Whisperer' en 'The Gost Whisperer'.
Ik ben wat dat betreft nuchter.
Eerst zien dan geloven.
Tot ...

Midden in de jaren ’90 kwam ik langdurig bij huis in verband met een burn-out.
’s Nachts lag ik wakker, overdag had ik flinke hoofdpijn met als gevolg dat er niets uit mijn handen kwam.
Ik voelde me onzeker, durfde het huis bijna niet uit en mensen aanspreken durfde ik zeker niet. Werd ik toch spontaan aangesproken dan brak het zweet me uit en wilde ik het liefst wegrennen.
De huisarts schreef me antidepressiva voor om het gemaal in mijn hoofd tot bedaren te brengen. Zo kon ik ’s nachts in ieder geval rustig slapen.

De antidepressiva deed zijn werk en ik werd er rustiger door. Maar na een tijd voelde ik me een zombie en zo zag ik er
in mijn beleving ook uit. Het dagelijkse leven gleed langs me heen.
Normale emoties als blij, opgewonden, boos en verdrietig zijn raakten op de achtergrond. Ik voelde niets en deed alles op de automatische piloot. Het hersendeeltje wat het geluksgevoel moest veroorzaken was verdoofd.
Ik besloot op eigen houtje te stoppen met de antidepressiva. Gelijktijdig met dat besluit, hadden manlief en ik het plan opgevat om binnenshuis aan een opknapbeurt te beginnen.
Manlief had de deuren geschuurd, ik zou ze schilderen. Tijdens het schilderen werd ik ineens duizelig en misselijk. Het zweet gutste aan alle kanten uit mijn lijf en ik ging bijna van mijn draad. Tja, zei de plaatsvervangende huisarts, dat zijn afkickverschijnselen mevrouw. U moet ook niet ineens stoppen met antidepressiva. Een wonder dat u dit heeft doorstaan zonder ongelukken  …

Daarna vond de huisarts het een goed plan dat ik een assertiviteitscursus ging volgen. Ik moest voor mezelf opkomen, ik moest leren grenzen aangeven en ik moest leren hoe ik op overtuigende manier ‘nee’ kon zeggen. Best.

Een intakegesprek volgde, voordat ik aan die cursus mocht deelnemen.
Eenmaal op die cursus zakte de moed me in de schoenen. Ik zat tussen de ‘trieste gevallen’.
Een zwetende stotteraar die
als hij al wat zei hunkerde naar een relatie. Een vrouw van meer dan twee meter lang en daardoor met een complex zat. We zaten in een kring (…) en om de beurt moesten we vertellen waarom wij daar zaten. Een man van middelbare leeftijd was zijn hele jeugd gepest. Hij kon zijn verhaal niet afmaken omdat hij in huilen uitbarstte.
‘En wat gaat er nu door je heen?’ vroeg de gespreksleidster op fluisterende toon. Ondertussen huilde de hele groep.
Dit was niet the kind of cursus die ik in gedachten had. Ik wilde handvatten die me in het dagelijks leven overeind konden houden. Geen huilsessies met therapeuten die hun eigen trauma’s nog niet verwerkt hadden. Ik was iedere keer gebroken na zo’n bijeenkomst.

Tegelijkertijd bezocht ik een paranormaal genezeres om van mijn hoofdpijn en nekklachten af te komen. Het was een heel aardige dame. Vriendelijk, zachtaardig en ik voelde me meteen bij haar op mijn gemak. Ik moest op een massagebed gaan liggen en zij ‘tastte’ me af; ze zweefde met haar handen over mijn lichaam.
Nu stel ik me op het persoonlijke vlak niet gauw open voor anderen. Koetjes en kalfjes, ditjes en datjes, prima. Maar als het te intiem of persoonlijk wordt, creëer ik even afstand. Een soort verstoppen van mijn kwetsbaarheid; verscholen achter een denkbeeldige deur.
De genezeres zweefde met haar handen in het gebied rond mijn hart, ze had de gesloten deur ontdekt. Ze wilde deze openen en dat deed zeer … want ik wilde dat niet. Met alle macht probeerde ik de deur weer te sluiten. Maar haar kracht was sterker en ik huilde dikke tranen. Zo zeer ...

Deze genezeres voelde aan mijn lichaam dat de assertiviteitscursus me veel energie kostte en ze adviseerde om ermee te stoppen. Ondertussen werd ik zwanger. De eerste drie maanden was het een pijnlijke zwangerschap. Ik had af en toe hevige buikpijn en de huisarts zei dat ik rekening moest houden met een eventuele miskraam. Voor mij was dat een reden om te stoppen met de assertiviteitscursus.

Overigens knikte de paranormaal genezeres toen ik haar vertelde dat ik zwanger was; ze wist het al. Ook wist ze te vertellen dat het een jongetje zou worden. Het was ook tijdens mijn bezoekjes aan haar dat de kleine in mijn buik voor het eerst bewoog. Met haar handen zweefde ze over mijn buik waarop ik meteen geborrel voelde. De kleine draaide een kwartslag, boos of geschrokken omdat hij gestoord werd in zijn slaapje. Het was zo’n bijzonder moment.

De burn-out ben ik te boven gekomen. Het kleintje wat toen in mijn buik zat is inmiddels opgegroeid tot een flinke, achttienjarige kerel. Mijn leven verloopt, als ieder ander, met ups en downs. Door deze ervaringen ben ik er echter van overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde. Daar heb ik geen Char of Derek Ogilvie voor nodig.