Pagina's

vrijdag 27 december 2013

Allen tezamen

Zo, de uitbuikdagen zitten er weer op.
De tweede was leuker dan de eerste, hoewel de eerste wel leuk begon.
Manlief en ik maakten een lange wandeling onder toezicht van een stralende zon, we lieten onze pubers lekker uitslapen.
Toen we terugkwamen waren ook zij wakker en genoten we van koffie en zelfgebakken appeltaart
met slagroom.
Ook lagen er cadeautjes onder de kerstboom. Eigenlijk zouden we er niets aan doen, maar ik had toch een paar cadeautjes onder de kerstboom gelegd. Ook oudste verraste ons met cadeautjes. Want, zo zegt hij, kerst zonder cadeautjes is geen kerst.
Jongste verontschuldigde zich dat hij niets onder de boom had gelegd
want oes bin zuunig.
Hm … misschien volgend jaar ;-)

Na wat huishoudelijke dingen, onder andere de gehaktballetjes draaien voor het gourmetten ‘s avonds, genoten we van een heerlijke brunch verzorgd door manlief.
Omstreeks 14.30 uur stapten we op ons kerstbest in de auto om richting mijn (stief)ouders te gaan.
Daar zouden mijn 2 broers en hun gezinnen ook verschijnen.
Afgesproken was dat we ’s avonds zouden gaan gourmetten en dat wij, de kinders, alles mee zouden nemen om de oudjes zoveel mogelijk te ontlasten. Alleen koffie en gebak zou door hen worden verzorgd uiteraard met onze hulp.
Mijn (stief)ouders zijn 76 en 77 jaar. Op zich geen leeftijd om al hulpbehoevend te zijn, maar wel een goed excuus om je ernaar te gedragen
zo ook zij. Of eigenlijk, moeder zit vanwege de kerst al dagen in de stress hoewel ze niets hoeft te doen en daardoor mijn stiefvader ook.
In den beginne gaf ik moeder een complimentje over haar uiterlijk, want moeder is zwaarlijvig een paar kilootjes kwijt. Maar aan de opmerking “ach, ik val maar zo af en ik heb helemaal geen trek en ik eet alleen wat ik lekker vind en straks blijft er niets van mij over”, wist ik dat moeder het niet opvatte als compliment. Verdere complimenten liet ik ook maar achterwege.

Eigenlijk ging het best goed.
Broer-1 liet maar één keer zijn glas met drinken vallen waardoor moeder gestrekt ging van de stress en stiefvader op zoek moest naar een vervangend kleedje.
En verder pieste de bejaarde hond van broer-1 maar drie keer van zich af, waardoor stiefvader gestrekt ging van de stress en moeder met een schuursponsje(?) de urinesporen moest wissen. WIJ wilden dat ook wel doen, maar dan mocht dan weer niet.
Ach, en het gourmetten ging ook best. Aan de ene kant van de tafel was genoeg voedsel
dankzij mijn gedraaide ballen en aan de andere kant van de tafel bijna genoeg maar nét niet helemaal. Maar dat kwam omdat broer-2 zich al het eten toe-eigende waardoor familieleden aan die zijde van de tafel genoodzaakt werden om op alleen een stokbroodje te kauwen.
Dat moeder het hete vet uit haar gourmetpannetje in de schoot van stiefvader liet stromen, omdat ze haar pannetje op een ander gourmetstel wilde zetten omdat ze dacht dat deze sneller ging, mag eigenlijk geen naam hebben. De rugpijn die ik overhield aan de eindafwas
uitgevoerd aan een aanrecht dat niet voldeed aan de arbo-wetgeving is een futiliteit, deze masseert manlief wel weer weg.
Nee, al met al ging het best goed.
Volgend jaar doen we het anders.




zondag 22 december 2013

donderdag 19 december 2013

Merry ...

De kerstdagen zijn er weer
Wat een feest
‘k Ben al twaalf keer
Naar de supermarkt geweest

Ga eens aan de kant
Met je winkelwagen
Waar zit je verstand
Het is al over een paar dagen

Nu met spoed
Langs de kassa-rij
“Leg die fles eens goed!”
De kassamiep is ook niet blij

Alle boodschappen in de fietstas
Mijn rug staat krom
‘k Wou dat het 1 januari was
Ik donder bijna om

Gourmetten op eerste kerstdag
Lekker origineel
Stinken en smeren mag
We eten veel te veel

Wat gaan we eten
Op kerstdag nummer twee
Joost mag het weten
We nemen de afhaalchinees mee

Kerstkaarten versturen
Dat hoort er bij
Vergeet ik de buren
Zij vergeten ook mij

Wel heeft heel dit feest
Eén goed ding zowaar
Als het knallen is geweest
Staan we aan de goede kant van het jaar



zondag 15 december 2013

woensdag 11 december 2013

Uit elkaar

Vanavond stond ik te roeren in de potten en pannen voor het avondeten.
Mijn dierbaren kwamen druppelsgewijs van werk en school binnen via de achterdeur, oudste als laatste.
Hij zag een beetje bleekjes om de neus.
Manlief voerde
zoals altijd het hoogste woord. Iets over kaartjes voor een voetbalwedstrijd. Een familielid van manlief zou ze regelen en m’n beide jongens werden ook uitgenodigd. Paps geeft niet zoveel om voetbal hoefde niet persé mee.
Terwijl ik verdere nieuwtjes van de dag aanhoorde en ondertussen de spekjes uitbakte voor de stamppot zuurkool, gooide oudste het eruit.
‘Jullie moeten het nog maar niet verder vertellen maar de ouders van B gaan scheiden’.

B is de klasgenoot van oudste, samen zitten ze op de hogeschool en volgen een commerciële opleiding.
B zat de laatste 2 jaar ook bij oudste op de havo en ze trokken regelmatig samen op.
Na de woorden van oudste viel er een stilte.
We hadden de ouders van B nog gesproken op de voorlichtingsavond van de hogeschool, er leek geen vuiltje aan de lucht.

Oudste ging verder.
‘Ik wilde met B naar de Subway maar hij wilde niet mee want hij had geen trek. En een beetje stilletjes was hij ook. En toen vertelde hij het me. Het is zijn vader die wil scheiden. En nu is zijn moeder heel erg verdrietig, maar boos is B niet op zijn vader want hij heeft geen ander of zo’.

‘Nou, dat is niet niks’ zei manlief en ik wist niets anders te zeggen dan ‘hè wat naar nou, en ook nog zo vlak voor de feestdagen’
alsof ik leek te zeggen dat ze beter nog even konden wachten met scheiden omdat de kerstperiode zo prettig is maar dat slaat natuurlijk nergens op.
Oudste knikte aangeslagen.

Tijdens het avondeten ebde het nare gevoel weer weg. Met smaak aten we de stamppot zuurkool, vertelden we ieder onze belevenissen en daarna gingen we verder met de dagelijkse dingen
zoals de afwas.

Het blijft wel malen in mijn hoofd.
Ik heb te doen met B, een scheiding hakt er bij kinderen flink in. Wat zullen hij en zijn ouders door een moeilijke periode gaan.
Het lijkt me een moeilijke stap om je relatie te beëindigen, maar soms is er geen andere keuze en is het beter dingen los te laten …

vrijdag 6 december 2013

Paranormaal

Er is meer tussen hemel en aarde.
Mediums als Derek Ogilvie en Char proberen mensen daarvan te overtuigen in programma’s zoals 'Char', 'The Baby Whisperer' en 'The Gost Whisperer'.
Ik ben wat dat betreft nuchter.
Eerst zien dan geloven.
Tot ...

Midden in de jaren ’90 kwam ik langdurig bij huis in verband met een burn-out.
’s Nachts lag ik wakker, overdag had ik flinke hoofdpijn met als gevolg dat er niets uit mijn handen kwam.
Ik voelde me onzeker, durfde het huis bijna niet uit en mensen aanspreken durfde ik zeker niet. Werd ik toch spontaan aangesproken dan brak het zweet me uit en wilde ik het liefst wegrennen.
De huisarts schreef me antidepressiva voor om het gemaal in mijn hoofd tot bedaren te brengen. Zo kon ik ’s nachts in ieder geval rustig slapen.

De antidepressiva deed zijn werk en ik werd er rustiger door. Maar na een tijd voelde ik me een zombie en zo zag ik er
in mijn beleving ook uit. Het dagelijkse leven gleed langs me heen.
Normale emoties als blij, opgewonden, boos en verdrietig zijn raakten op de achtergrond. Ik voelde niets en deed alles op de automatische piloot. Het hersendeeltje wat het geluksgevoel moest veroorzaken was verdoofd.
Ik besloot op eigen houtje te stoppen met de antidepressiva. Gelijktijdig met dat besluit, hadden manlief en ik het plan opgevat om binnenshuis aan een opknapbeurt te beginnen.
Manlief had de deuren geschuurd, ik zou ze schilderen. Tijdens het schilderen werd ik ineens duizelig en misselijk. Het zweet gutste aan alle kanten uit mijn lijf en ik ging bijna van mijn draad. Tja, zei de plaatsvervangende huisarts, dat zijn afkickverschijnselen mevrouw. U moet ook niet ineens stoppen met antidepressiva. Een wonder dat u dit heeft doorstaan zonder ongelukken  …

Daarna vond de huisarts het een goed plan dat ik een assertiviteitscursus ging volgen. Ik moest voor mezelf opkomen, ik moest leren grenzen aangeven en ik moest leren hoe ik op overtuigende manier ‘nee’ kon zeggen. Best.

Een intakegesprek volgde, voordat ik aan die cursus mocht deelnemen.
Eenmaal op die cursus zakte de moed me in de schoenen. Ik zat tussen de ‘trieste gevallen’.
Een zwetende stotteraar die
als hij al wat zei hunkerde naar een relatie. Een vrouw van meer dan twee meter lang en daardoor met een complex zat. We zaten in een kring (…) en om de beurt moesten we vertellen waarom wij daar zaten. Een man van middelbare leeftijd was zijn hele jeugd gepest. Hij kon zijn verhaal niet afmaken omdat hij in huilen uitbarstte.
‘En wat gaat er nu door je heen?’ vroeg de gespreksleidster op fluisterende toon. Ondertussen huilde de hele groep.
Dit was niet the kind of cursus die ik in gedachten had. Ik wilde handvatten die me in het dagelijks leven overeind konden houden. Geen huilsessies met therapeuten die hun eigen trauma’s nog niet verwerkt hadden. Ik was iedere keer gebroken na zo’n bijeenkomst.

Tegelijkertijd bezocht ik een paranormaal genezeres om van mijn hoofdpijn en nekklachten af te komen. Het was een heel aardige dame. Vriendelijk, zachtaardig en ik voelde me meteen bij haar op mijn gemak. Ik moest op een massagebed gaan liggen en zij ‘tastte’ me af; ze zweefde met haar handen over mijn lichaam.
Nu stel ik me op het persoonlijke vlak niet gauw open voor anderen. Koetjes en kalfjes, ditjes en datjes, prima. Maar als het te intiem of persoonlijk wordt, creëer ik even afstand. Een soort verstoppen van mijn kwetsbaarheid; verscholen achter een denkbeeldige deur.
De genezeres zweefde met haar handen in het gebied rond mijn hart, ze had de gesloten deur ontdekt. Ze wilde deze openen en dat deed zeer … want ik wilde dat niet. Met alle macht probeerde ik de deur weer te sluiten. Maar haar kracht was sterker en ik huilde dikke tranen. Zo zeer ...

Deze genezeres voelde aan mijn lichaam dat de assertiviteitscursus me veel energie kostte en ze adviseerde om ermee te stoppen. Ondertussen werd ik zwanger. De eerste drie maanden was het een pijnlijke zwangerschap. Ik had af en toe hevige buikpijn en de huisarts zei dat ik rekening moest houden met een eventuele miskraam. Voor mij was dat een reden om te stoppen met de assertiviteitscursus.

Overigens knikte de paranormaal genezeres toen ik haar vertelde dat ik zwanger was; ze wist het al. Ook wist ze te vertellen dat het een jongetje zou worden. Het was ook tijdens mijn bezoekjes aan haar dat de kleine in mijn buik voor het eerst bewoog. Met haar handen zweefde ze over mijn buik waarop ik meteen geborrel voelde. De kleine draaide een kwartslag, boos of geschrokken omdat hij gestoord werd in zijn slaapje. Het was zo’n bijzonder moment.

De burn-out ben ik te boven gekomen. Het kleintje wat toen in mijn buik zat is inmiddels opgegroeid tot een flinke, achttienjarige kerel. Mijn leven verloopt, als ieder ander, met ups en downs. Door deze ervaringen ben ik er echter van overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde. Daar heb ik geen Char of Derek Ogilvie voor nodig.


 

zondag 1 december 2013

De jeu van bloggen

In 2006 ben ik begonnen met bloggen.
Ik blogde over onderwerpen die mensen dagelijks bezighouden: ergernissen bij de kassa, schoolgaande kinderen, zeurende mannen, schoonheidstips en lichamelijke kwaaltjes.
Maar ook onzindingen en humoristische afbeeldingen plaatste ik.
Ik maakte een verhaaltje en hoopte op reacties van mensen die dit herkenden. Mijn blog heette ‘hartekreten’ onder de noemer ‘zit je iets dwars en wil je ook iets over het onderwerp kwijt, schroom dan niet en zet je reactie hier neer’.

Ik blogde, zoals nu, anoniem.
Dat deed en doe ik omdat ik op die manier dingen kan plaatsen zonder me af te hoeven vragen of ik die dingen wel kan plaatsen omdat bekenden of familieleden meelezen.
Nu kan ik (min of meer) vrijuit bloggen en er op los schrijven.
Mijn verhalen zijn natuurlijk gebaseerd op ware gebeurtenissen, ze worden hier en daar iets aangedikt met een vleugje fantasie.
Dat precies is ook een eigenschap van bloggers (i.c. schrijvers); de werkelijkheid interessanter maken dan dat ‘ie is.

In het begin was ik een razend enthousiast blogger, want wat was het leuk die wisselwerking tussen bloggers.
De meeste reacties kreeg ik van vrouwen, een paar mannen zaten ertussen.
Een getrouwd stel behoorde ook tot de vaste club, zij blogden allebei.
De mannelijke helft van dit stel ging me, naast het geven van reacties, ook mailen.
Eerst waren dat gewoon mededelingen over het bloggen, daarna werden zijn mailtjes persoonlijker.
En ik dacht –heel naïef misschien- dat zijn echtgenote op de hoogte was van de inhoud van ons mailverkeer, ze gebruikten immers hetzelfde e-mailadres?
De man wilde weten waar ik woonde, hoe mijn kinderen heetten en wat mijn werkelijke naam was. We bleken niet ver bij elkaar uit de buurt te wonen. Wat volgde was leuk mailverkeer over ditjes en datjes.
Tot ik opeens een mail kreeg met een ander toontje: ‘je zegt wel dat je bent wie je bent, maar eigenlijk ken ik je helemaal niet en ik vind het maar raar dat je man niet weet waarover je blogt.’
Mijn vermoedens dat zijn wederhelft niets van dit mailverkeer af wist werden bevestigd, want waarom ánders kreeg ik plotseling zo'n zinspelend mailtje?
Overigens weet manlief natuurlijk dat ik blog en hij vind het leuk voor mij dat ik er plezier aan beleef. Behalve dat hij af en toe een bericht van mij leest, heeft het verder zijn interesse niet.
Ik baalde van de situatie want ik mail niet zomaar mijn privéleven naar Jan-en-Alleman.
De eer hield ik aan mezelf, als laatste mailde ik terug dat hij vooral geen dingen moest doen waar hij niet achter stond en ik wenste zijn gezin alle goeds.
Maar uiteraard hield ik er een naar gevoel aan over. Vanaf dat moment blogde ik minder over persoonlijke dingen en ging het meer over oppervlakkige onderwerpen.

Deze ‘hartekreten’ beheerde ik bij Web-log.
Toen ging Web-log migreren en een hele hoop ging mis, onder andere mijn blog ging naar de filistijnen.
Oké, een beetje mijn eigen schuld want Web-log overlaadde mijn mailbox met mailtjes:
‘je moet dit doen en je moet dat doen WANT dan en dan gaan we over’. Ik was lui vond het allemaal maar
knap ingewikkeld.
Op gegeven moment ‘waren ze ook over’ en mijn blog bleef nog een tijdje staan, inloggen lukte echter niet meer.
Van de leukste blogjes heb ik nog kopieën kunnen maken en daarna was het definitief gedaan met ‘hartekreten’.
Overigens zie ik in de blogomgeving van sommige medebloggers de naam van een dame voorbij komen die mede verantwoordelijk was voor de Web-logmigratie destijds.
De
terechte klachten die Web-log ontving naar aanleiding van die mislukte migratie werden door haar persoonlijk opgevat en ze uitte haar frustraties digitaal op onprofessionele wijze waardoor ze de ex-gebruikers van Web-log flink tegen zich kreeg.
Tja, waar gehakt wordt vallen spaanders zal ik maar zeggen …

Trouwe bezoekers van toen volgen me ook op ratjetoe4u, helemaal gezellig!
Met de meeste bloggers heb je affiniteit, met sommige bezoekers heb je helemaal niets.
Als voorbeeld neem ik een ouder echtpaar. Ze hebben zowel in Nederland als in het buitenland een huisje. Alleen zij hebben mooi weer, alleen zij rijden in een mooie auto en alleen zij beleven de leukste dingen met hun kleinkind. Negen van de tien reacties beginnen ze met ‘ik dit en wij dat’. Hun goed recht natuurlijk, maar wat mij betreft is er dan geen wisselwerking mogelijk.

Soms zie ik de lol van het bloggen ook niet meer en denk ik erover om te stoppen.
Dan zit ik met een flinke writersblock en is de inspiratie ver te zoeken. Of ik heb er gewoonweg geen tijd voor.
Maar soms kriebelt het. En dan komt er zowaar ineens iets opborrelen dat ik met de hele
blogwereld wil delen. Is dat de zin van bloggen? Jij mag het zeggen …