Pagina's

woensdag 26 februari 2014

Tussen vintage en kitsch

Eigenlijk ben ik niet zo van het fröbelen.
Maar af en toe kriebelt het en zit ik dagen uren achtereen achter mijn laptop om wat nieuws te creëren
tot grote ergernis van mijn huisgenoten want wie doet dan het huishouden?
Resultaat: een nieuwe lay-out.
Op het ogenblik ben ik qua stijl
ook thuis helemaal into shabby chic, brocante en vintage spulletjes. Hoe het komt? Geen idee.
Misschien was ik mijn vorige leven een in de watten gelegde prinses, wonend in een groot kasteel met wel 24 kamers. En had ik een eigen kamermeid die iedere ochtend mijn neus poederde en mijn lange, zijden haren borstelde. Daarna perste ze me dan in een keurslijf zodat ik met mijn wespentaille perfect in m’n strak getailleerde hoepeljurk paste. En dan maar lonken naar de mannen vanachter mijn waaier ;-)

Hoe het ook zij, deze vintage stijl geeft me heerlijk warm gevoel, het gevoel van thuiskomen.
Regelmatig bezoek ik 'Het knusse hoekje' van blogster Vanessa.
Zij geeft oude meubels en oude spulletjes een nieuwe jasje en tovert in een handomdraai de mooiste vintage en brocante spulletjes tevoorschijn, het resultaat is altijd heerlijk om naar te kijken.
Zelf ben ik helaas niet zo creatief in het bedenken. Maar als ik een voorbeeld zie, kan ik redelijk handig iets in elkaar frutselen. Daarbij maak ik gebruik van winkels als de Xenos en de Action, die handig op deze ‘vintagehype’ inspelen.

Thuis kunnen ze die ‘vintagehype’ nog niet zo waarderen.
Laatst kwam ik thuis met een kussenhoes van de Action en had deze in een witte rieten stoel gelegd.
Op dat kussen stond een zwart/wit foto van een meisje in krullen afgebeeld, ze keek ietwat zielig omhoog. De foto was omlijst met bloemen en tekst.
Commentaar van oudste: ‘dat vind ik nou helemaal niks, mam. Het is net of dat kind dood is en nu als herinnering levensgroot op die stoel zit …’.

Eigenlijk moest ik hem een beetje gelijk geven, soms neigt dat spul een beetje naar de kitsche kant. En laat dat nou nét niet mijn stijl zijn.

woensdag 19 februari 2014

One day he'll fly away ...










Jongste wil piloot worden.
Dat zit in zijn hoofd en gaat er niet meer uit.
Nu zijn wij er de ouders niet naar om de toekomstdromen van onze kinderen te verpesten.
Maar.
Buiten het feit dat ik buikpijn krijg bij het idee dat jongste op 10 km hoogte achter de stuurknuppel zit van een Boeing 737 met 180 passagiers in zijn kielzog, weet je wat zo’n opleiding kost?
Tussen de € 150.000,-- en € 200.000,--.
Ja, dat lees je goed.
Jongens én meiden die deze opleiding willen volgen, moeten zelf een lening afsluiten.
Tenzij je stinkend rijke (groot)ouders hebt die dat meteen op kunnen hoesten
wij niet dus.
Alleen de ABN Amro verstrekt deze leningen nog, andere banken wagen er zich niet meer aan.
Want.
Er is geen baangarantie wanneer je slaagt voor de opleiding …

Op dit moment is er een overschot aan piloten.
‘Dat komt door de stagnatie van de luchtvaart’, zegt de heer Voorbach, voorzitter van de European Cockpit Association
jaja.
‘Daarbij zijn de scholen doorgegaan met opleiden. Daar komt nog bij dat in verschillende landen de pensioenleeftijd is opgeschroefd. Alles bij elkaar is de markt in Europa verzadigd’.

De toekomst ziet er dus niet rooskleurig uit voor piloten.
In het buitenland schijnen meer kansen te zijn, onder andere een goedkopere opleiding mét baangarantie. Maar ook daar zitten weer haken en ogen aan. Want wil je terugkomen dan geeft dat problemen met veiligheidsonderzoeken die je nodig hebt om te werken als piloot. Uit sommige landen komt geen informatie over de veiligheidsstatus, aldus de heer Voorbach.

Inmiddels hebben we met jongste twee opleidingsscholen bezocht.
Want hee, wij willen geen spelbrekers zijn.
En eerlijk, de Stella Aviation Academy in Teuge en de AIS Flight Academy in Lelystad brengen het leuk en enthousiast.
In Lelystad mochten toekomstige leerlingen
als kers op de taart zelfs vliegen in een heuse flightsimulator, geweldige ervaring natuurlijk.

Een vereiste voor deze opleiding is een havo-diploma.
En die gaat jongste –zoals het er nu naar uitziet- voorlopig nog niet halen.
Dit jaar doet hij mavo-examen. Zijn cijfers uit vorige schoolonderzoeken die meetellen bij het eindexamen waren best gunstig. Er zou zelfs een doorstroming mogelijk zijn naar de havo.
Maarrrrr …
Zijn laatst behaalde cijfers zijn dusdanig laag dat een doorstroming naar de havo er even niet in zit.

Dus nu moet er ook gezocht worden naar een geschikte MBO-opleiding voor jongste; met vooruitziende blik hadden we al veel van deze opleidingen bezocht tijdens de open dagen.
Nu heeft hij twee keuzes gemaakt.
ICT of Luchtvaarttechniek (onderhoud en reparatie van helikopters, transportvliegtuigen of F-16’s van Defensie).

Stel dat hij gaat kiezen voor Luchtvaarttechniek, dan is hij toch met vliegtuigen bezig.
Veilig, met beide benen op de grond ... 




vrijdag 14 februari 2014

vrijdag 7 februari 2014

Klucht

Ergens op facebook had iemand een krantenartikel gelinkt.
Ook Hanscke blogde erover.
Waarschijnlijk hebben velen het erover, ik ook nog maar eens.
In eerste instantie vond ik het apart en bijzonder. Je moet ongelooflijk veel van elkaar (ge)houden (hebben), wil je afspreken op deze manier samen uit het leven te stappen.
Misschien zou ik het zelf ook willen, wanneer mijn leven door ouderdom of ziekte nutteloos, zinloos of uitzichtloos is geworden. Want ouder worden is fijn, tenzij je gedwongen wordt door ziekte of een lichamelijke kwaal thuis te zitten, waardoor je vanzelf vereenzaamt.
Als ik er aan het eind heel slecht aan toe zou zijn, zou het misschien ook mijn keus zijn om op die manier te gaan. Maar misschien denk ik er dan heel anders over.

Toch bekroop mij een naar gevoel toen ik het krantenartikel wat uitgebreider las.

Het stel koos zelf hun einde, in het bijzijn van hun vier zoons, omdat ze niet naar een verzorgingshuis wilden.
De mannelijk helft van het stel had hun dood tot in de puntjes voorbereid. Als er de laatste weken post kwam, schreef hij 'overleden' op de envelop en stuurde die terug.
Toen was het moment daar. De man had het dodelijke medicijn afgewogen en door twee bekers yoghurt gedaan. Het stel had afgesproken het tegelijk in bed op te eten.

De zoons vertelden:
“Maar moeder had zeker trek, want ze lepelde het zo naar binnen. Papa zei nog: wat doe je nu? We zouden toch tegelijk gaan? Ik heb het al op, zei moeder.”

En verderop:
“Moeder was er veel eerder aan toe dan vader. Moeder zei al een paar jaar: het mag wel afgelopen zijn. Het wordt tijd voor de oven, maar vader is er nog niet aan toe.”

Zo lugubrrrrrrrrrrrrr

Ook wilden ze niet tijdens de feestdagen ‘gaan’ omdat dit een feestmaand was. Januari zou het worden ondanks twijfel van de vrouw want het was ook de verjaardag van een al overleden tante.
Maar och, dat mocht de pret niet drukken want deze tante “staat aan de andere kant met gebak op je te wachten”.

Al zwaaiende namen ze afscheid

Kijk, dat mensen door omstandigheden ervoor kiezen zelf een eind te maken aan hun leven snap ik.
Maar maak er niet zo’n happening van.
Ik vind dat stijlloos en ongepast tegenover mensen die graag willen blijven leven maar de strijd op moeten geven.
Er zullen ongetwijfeld meerdere stellen volgen na dit voorbeeld. Ik hoop van harte dat ze dit doen op een gepaste, stille en respectvolle manier. Zoals het hoort.

Zo. Ik heb gezegd.

zondag 2 februari 2014