Pagina's

woensdag 25 juni 2014

Ditjes en datjes

Manlief spotte onlangs een pizzarette in de Blokker-folder.
Het vond het ding geweldig. ‘Die geven we oudste op zijn verjaardag!’ riep hij.
Oudste is dé pizzaliefhebber van het huis.
Gaan we onthouden, dacht ik.
Op vaderdag kreeg manlief een groot cadeau. Hij wist meteen wat erin zat, weg verrassing.
Maar hij was er wel blij mee. ‘Deze gaan we vanavond zeker uitproberen?’
Die vraag had ik verwacht dus ik had de ingrediënten in huis gehaald.
Leuk, zo’n pizzarette, maar het vergt veel voorbereidingen zoals het maken van kleine pizzabodempjes en de prut die op de pizzaatjes moet.
En aangezien het vaderdag was.

Had me voorgenomen rustig aan te doen met inname van calorieën.
Komt er op mijn werk op maandagochtend meteen een zelfgebakken appeltaart voorbij.
Niet eerlijk.

Jongste zijn teennagel is ingegroeid. Voor de vierde keer.
Volgens onze huisarts komt zo’n ingegroeide teennagel veel voor in regio noord-oosten. Ja hoor, túúrlijk.
Vraag is of hij er ooit vanaf komt.
Op 2 juli afspraak gepland, dan moet jongste opnieuw onder het mes.
Net voor de vakantie en voordat zijn opleiding start.
Moeders moet mee want paps slaat tegen de vlakte als de spuit in jongste zijn teen wordt gezet, mietje.

Ondertussen is jongste ook geslaagd voor de (sport)keuring.
Afgelopen dagen heeft ‘ie gezond gegeten en is ‘ie sportief bezig geweest.
Ook keurig in een potje geplast. Die daarna trots op tafel prijkte naast mijn kopje thee.

Het WK 2014 (over)heerst hier in huis, oudste en ik doen mee met de voetbalpoule van mijn werk.
Ik heb echt geen kijk op voetbal, toch heb ik de eerste voorspellingen zelf ingevuld.
Af en toe moet vermeld worden welke speler in een wedstrijd het eerste doelpunt maakt.
Daarvoor heb ik even gegoogled, gewoon kijken wie de beste scorer van het betreffende elftal is, piece of cake.
Je moet alleen even opletten of betreffende voetballer wel opgesteld staat.
Daarvoor heb ik dan oudste, die houdt dat keurig voor mij in de gaten.
Ervan uitgaande dat hij hier ten opzichte van mij integer mee omspringt.
Daar lijkt het wel op, want op dit moment staat oudste op nummer 44 (van de 50 deelnemers) en ik volg hem op de voet.
We stonden eerst hoger maar helaas. Hoezo de balle verstand van voetbal. Gewoon gelukkig in de liefde
denk ik.

Vorige week trouwens bijna gedeelte van de wedstrijd Australië-Nederland gemist, stond in een (soort van) file.
Allemaal boze en in oranje geklede medeweggebruikers.
Snel m’n tomatensoep en zelfgemaakte broodje hamburger naar binnen gewerkt en voor de TV.
Eerste helft teleurstellend, tweede helft kwam Nederland gelukkig terug.
Maar de Australiërs zijn sterk, Nederlands elftal werd weer wakker geschud.

Tijdens wedstrijd Nederland-Chili deze week moest ik werken. Niet goed geregeld. Kon het toch volgen via de livestream van de nos. Collega’s verderop juichten pas 3 minuten na het maken van de doelpunten. Keken niet via de livestream van de nos.

Overigens gaat Nederland goed en ook België doet het niet slecht, chapeau!

Wederom op bezoek geweest bij (stief)vader.
Deze keer was hij van bed af en zat hij op de bank.
Was blij ons te zien en vertelde enthousiast over alle ziekenbezoek die aankomt.
Hun Cairnterrier krijgt een beetje last van obesitas. Moeder stopt er grote-mensen-dingen in.
Als de Cairnterrier wordt uitgelaten, loopt hij  alleen een klein rondje om de speeltuin met moeder.
Bestaat er zoiets als een obesitasprogramma voor dieren?

Zowel opa en oma zijn trots op jongste omdat hij geslaagd is voor zijn mavodiploma.
En ook omdat hij met glorie door de (sport)keuring heen is gekomen voor zijn opleiding.
Aan deze trots hangt een geldbedrag, maar die moet jongste zelf komen ophalen.
Nou vooruit, daarvoor wil hij dan wel zijn nest uitkomen.

Ook ging jongste vandaag
helemaal naar Soesterberg om zijn legeruniform voor de opleiding VeVa Luchtvaarttechniek (Defensie) op te halen. Ziet er uit als een hele kerel. Voor een zestienjarige.

Een keer ’s avonds Chileense wijn gedronken, was in de aanbieding bij de Plus.
Twee flessen voor € 8,99, waarvan één genuttigd met manlief.
De dag erna een bom in mijn hoofd.
Aspirine gehaald. Eén verpakking voor € 5,45.

‘k Zag onlangs dat de grote reep Hazelnotenchocola -die ik in noodgevallen ergens verstop- was aangevreten, zo te zien geen muizen.
Moet nieuwe verstopplaats zoeken.

Woordenwisseling met manlief gehad. Zie vorig logje (die manlief en kids ook met een grijns gelezen hebben). Dank voor jullie reacties.



zaterdag 21 juni 2014

Klaagzang



Manlief en ik maken helemaal niet zoveel ruzie.
Soms wel, meestal gaat dat om de huishoudelijke taken.
Die zijn niet verdeeld want ik doe ze –uitzonderingen daargelaten- allemaal.
Koffie en theezetten niet meegerekend want dat doet hij dan weer wel, piece of cake
erbij.
De buitenboel doe ik sporadisch en ik weiger gras te maaien.
Een oerwoud in je achtertuin heeft ook wel wat.
Ik heb twee banen: telefoniste/receptioniste én huishoudmanager.
Voor die laatste krijg ik niet betaald
wat ik wel verdien.
Manlief heeft één baan: bouwinspecteur.
Ik val als het ware van de ene in de andere baan en ga thuis meteen door.
Daar thuis wonen ook nog 2 hotelgasten (lees pubers) die niet aan huishoudelijke taken doen.
Hoogstens het bedienen van de magnetron voor het opwarmen van voedsel.
Manlief doet dus geen fuck al eeuwen niets meer aan huishoudelijke taken en is van mening dat ik deze taken wel voor mijn rekening kan nemen, omdat ik dan toevallig thuis ben.
Iedere normale, gezonde moeder met 2 á 3 kinderen (pubers) en een baan buitenshuis snapt dat je van alle huishoudelijke taken die er bestaan ‘s avonds soms uitgeblust op de bank kan zitten.  

Ik spreek dat ook wel eens uit. En dan is de reactie van manlief steevast: waar ben je in vredesnaam zo moe van dan? Grrrrr!
Meestal kraam ik dan de hele waslijst van huishoudelijke taken eruit.
Waarop manlief zucht, en de krant pakt. Hij wel.
En dan vind ik man helemaal niet zo lief.

Sowieso.
Mannen.
Willen zo graag geëmancipeerd zijn.
Maar ondertussen.
Willen ze gewoon pantoffels aan de voeten in een schoon huis en een warme maaltijd op tafel.
En daar vooral niets voor hoeven doen.
Punt.

woensdag 11 juni 2014

Joepie!!

Hij heeft het geflikt, jongste is geslaagd !!


♥ Wat een topper!♥

zondag 8 juni 2014

Pinksteren en zo

Het aantal uren dat manlief zweeg –naar aanleiding van mijn aanrijdinkje met het paaltje- viel eigenlijk best mee.
Het akkefietje gebeurde op een donderdagochtend, de vrijdagavond erop babbelde hij alweer luchtig over koetjes en kalfjes.
Dat is best snel. Vooral als je bedenkt dat -in het begin toen we net samen waren- hij eens één hele week niet tegen me heeft gesproken. En dat alleen maar omdat ik de auto op een parkeerplaats voor vergunninghouders parkeerde en daar een flinke boete voor kreeg omdat ik niet dé vergunninghouder van die parkeerplek was
dat ik daar op aanraden van broerlief de auto had geparkeerd omdat dit volgens hem geen kwaad  kon, heb ik er toen maar niet bij verteld.
Er zit dus vooruitgang in. Al denk ik dat de ‘preek’ van zijn familieleden wel geholpen heeft.
Met de ‘preek’ bedoel ik uitspraken als ‘joh, het is maar blik’ en ‘wees blij dat vrouw- en zoonlief er verder niets aan overgehouden hebben’ en ‘zonde van dat mooie paaltje’ 
zo.  

Op verzoek van Hanscke een fotootje van het beschadigde otootje:



Reparatiekosten ongeveer € 1.400,--. All Risk verzekerd, dat gelukkig wel
maar toch ….

Jongste krijgt aanstaande woensdag de uitslag van zijn vmbo-examen. Hij rekent erop dat hij slaagt en wij ook
maar toch …

Manlief heeft voor de aardbeitjes in onze moestuin een heus systeem bedacht om te voorkomen dat brutale merels ermee vandoor gaan; een soort rek van hout met daar omheen een gespannen net.
Het rek kun je in zijn geheel kantelen zodat je er goed bij kunt om de rijpe aardbeitjes te plukken. Als je alleen een net over de aardbeitjes gooit, heb je kans dat de vogels erin verstrikt raken. Nou zijn merels niet mijn meest favoriete vogeltjes
maar toch …


Verder was deze Eerste Pinksterdag helemaal niet zo zomers als voorspeld was. Ja, later op de dag werd het wat aangenaam, maar ’s morgens had ik toch echt mijn korte broek en top verwisseld voor een joggingbroek en fleecevest, en regenen man! Het onweerde nog net niet
maar toch …

Ook vierden wij op deze dag de 77-ste verjaardag van (stief)vader. Toen wij op 9 april te horen kregen dat (stief)vader aan ongeneeslijke longkanker lijdt, vreesden we dat hij niet lang meer bij ons zou zijn. Toch gaat het naar omstandigheden redelijk goed met hem. Hij heeft wel constant zuurstof nodig maar is tot nog toe pijnvrij. Met rollator en een kleine zuurstoftank gaat hij –als het mooi weer is- aan de wandel. Hij eten smaakt hem goed en hij geniet van alle bezoek dat aankomt. Vandaag was voor ons allemaal en vooral voor (stief)vader een emotionele dag. De tijd dat we afscheid van hem moeten nemen lijkt niet dichtbij
maar toch …

donderdag 5 juni 2014