Pagina's

dinsdag 24 maart 2015

Opgeblazen

Met moeite komt ze overeind uit haar stevige stoel.
Ze waggelt naar de keuken en is buiten adem als ze voor haar einddoel staat.
Ze trekt de deur van de rijkelijk gevulde koelkast open.
Een tijd lang staat ze te dubben wat ze zal nemen.
Heeft ze trek in iets hartigs? Of toch meer zin in zoet?
Op de achtergrond hoort ze Cora schallen over krokante kroketten.
Ze schudt met haar hoofd. Kroketten in de oven, dat kan toch niet wat zijn.
Het brengt haar op een idee en ze draait aan de knop van de frituurpan.
Na 3 kroketten, 2 frikandellen en een vol pak krokante frituurhapjes voelt ze zich verzadigd.
Als ze na de afwas weer in haar stevige stoel ploft, krijgt ze spijt.
Zoals iedere keer wanneer ze zich te buiten gaat aan vreetbuien.

Ze moet afvallen.
De dokter heeft gezegd dat ze veel te dik is en dat ze op deze manier haar vijftigste verjaardag niet haalt. Daar schrok ze wel van.
Afvallen … terwijl ze altijd zo’n trek heeft.
Waarom is ze niet sterk genoeg om dat ongezonde eten te laten staan?
Waarom lukt het anderen wel? Waarom?
Het bed kraakt onder haar gewicht als ze erin stapt en ze huilt zichzelf langzaam in slaap.
Die nacht droomt ze dat ze de volgende dag twintig kilo lichter zal zijn.

Als ze de volgende ochtend wakker wordt en haar dikke buik omhoog tilt om op te kunnen staan, besluit ze haar leven een andere wending te geven.
Na een riant ontbijt gaat ze met haar zware lijf achter de computer zitten en surft van pagina naar pagina.
Steeds weer komt ze op hetzelfde onderwerp uit: ‘maagballon plaatsen’.
Zou dat het zijn? Een maagballon? Het lijkt de ultieme oplossing voor haar probleem.
Ze leest. De zogenaamde ballon wordt via de mond en de slokdarm in de maag geplaatst. Dat geeft een verzadigd gevoel waardoor het gemakkelijker worden om de voedselinname te beperken.
Enthousiast surft ze verder.
Ze schrikt van de prijs. Het plaatsen van een maagballon kost gemiddeld € 2.650,--.
Voor dat bedrag kan ze minstens een heel jaar voedsel frituren.
Dat moet toch goedkoper kunnen, denkt ze.
Ze rommelt wat in de kast en trekt de doos met feestslingers open. Ja hoor, daar ligt een aangebroken plastic zakje met ballonnen. Overgehouden van haar afgelopen verjaardagsfeestje.
Als ze daar nog aan denkt, loopt het water haar alweer in de mond.

Die avond eet ze zichzelf een slag in de rondte. Ze begint met een moorkop.
Daarna toastjes met hompen brie. Gevolgd door plakken kookworst en boerenleverworst.
Paprikachips en pinda’s gaan er achteraan. In de voorraadlade ontdekt ze nog een zak M&M’s.
Als de zak M&M’s half leeg is, bedenkt ze zich ineens dat ze nog wel een gaatje moet overhouden.

Ze waggelt naar de keuken en pakt de pot met mayonaise. Hiervan doet ze een flinke klodder op de ballon, die ze alvast had klaargelegd …

zaterdag 21 maart 2015

dinsdag 17 maart 2015

zaterdag 14 maart 2015

Koppelaar

Lang geleden, toen mijn pubers nog kleuters waren, ging ik eens met oudste naar de supermarkt voor de dagelijkse boodschappen.
Oudste zat in de winkelwagen, zijn mollige beentjes bungelden door de brede spijlen aan de voorkant.
Terwijl ik het ene gangpad na het andere inliep zei oudste opeens:
“Kijk mam! Als je niet met pappa getrouwd was, dan is dat ook wel een leuke man voor jou!”
En wees daarbij op een vlot geklede man die ik een jaar of 10 jonger schatte dan ikzelf was.
De man in kwestie hoorde de enthousiaste woorden en blikte nieuwsgierig onze kant op.
Ik haalde verontschuldigend mijn schouders op en bloosde.
Ook de man begon te blozen en schudde welwillend met zijn hoofd naar oudste.
Die zich van geen kwaad bewust was.
“Gekkie”, antwoordde ik, “ik ben toch al met pappa getrouwd!”
En liep toen snel door naar een ander gangpad, voordat er zich nog meer ideeën in dat kleine koppie zouden voordoen.
Af en toe kom ik de man nog wel eens tegen.
Met een klein kindje in zijn winkelwagen.
 

donderdag 12 maart 2015

Staart tussen de benen

Zat ik gisterenavond even fijn achter mijn laptop om een nieuw logje te schrijven, krijg ik een whatsapp.
Van een totaal onbekend nummer.
Tot ik de inhoud van het bericht las.
“Weet je hoe hondje T er nu uitziet”?
Het was mijn schoonzus, met wie ik normaal gesproken minimaal contact heb (hoe kwam ze überhaupt aan mijn nummer?).
Hondje T is het hondje van mijn schoonouders, een Malthezer van een jaar of 8.
Bij het bericht stuurde ze een foto van hondje T: een flinke open plek achter op zijn kont was zichtbaar en hondje T had een kapje om zijn kleine koppie.

Nu hadden wij voor twee weken terug hondje T te logeren.
Zijn haren waren vrij lang en roken een beetje onfris.
Ik dacht, ik stop hem eens lekker in bad met verantwoorde hondenshampoo
niet dat hij dat leuk vond trouwens.
Nu ik deze foto zag, schrok ik.
Het zal toch niet.
Dat de shampoo is gaan irriteren en hondje T zijn achterwerkje heeft open gekrabd?!

Ik appte snel terug: “hoe komt dit dan?”
“Gepakt door een grote hond. Zowel achter op de rug een grote wond en in de bovenkant van zijn rechterpootje”.

Jeetje!
Jongste, die terug kwam van zijn rondje hardlopen, barste bijna van verontwaardiging.
“En als ik erbij geweest was, had ik die hond een flinke trap gegeven!”

Schoonouders waren meteen met het hondje naar de dierenarts geweest.
Wond werd niet gehecht maar wel goed gemasseerd zodat het bloed er met flinke stralen uitkwam om zodoende de bacteriën eruit te krijgen.
Verder kreeg hij een antibioticaspuit in de bips en pijnstillers mee naar huis.

Jongste en ik gingen na dit bericht nog even naar schoonouders om te kijken hoe het met hen en hondje T was.
Hondje T lag op een kussentje maar sprong kwispelend in de benen toen hij ons zag.
Met een klein gilletje van de pijn weliswaar.
Bibberend kwam hij tegen mijn benen aan staan, het arme schaap.
De ‘grote bruine hond’ die hem aanviel had –naar zeggen van de eigenaar- dit nog nooit eerder gedaan.
De eigenaar baalde zelf ook vreselijk dat hun hond dit gedaan had en volgens schoonvader had hij de boosdoener er ook  flink van langs gegeven
dus dat hoefde jongste niet meer te doen.

Feit is dat de hond never nooit meer te vertrouwen is.
En nog een feit: hondje T loopt in het vervolg met een grote boog om de plek des onheils heen …

maandag 9 maart 2015

Afgelopen week en zo

Wat een zalig weertje hè?
Helaas was ik vorige week vrij in plaats van deze week :-(
Maar evengoed heb ik genoten van mijn vrije week :-)
‘k Was er wel aan toe gezien de extra uren die ik in de weken daarvoor op mijn werk gedraaid had.

Ik had me voorgenomen eens lekker languit te gaan luieren en
bijvoorbeeld de opgenomen afleveringen van GTST te gaan kijken.
Maar ik ging
zoals altijd natuurlijk achterstallige, huishoudelijke klusjes doen.
Bloed, tranen en vooral zweet zijn er door het hele huis gevloeid.
We leven weer in een redelijk schoon huis
alhoewel het een gebed zonder einde blijft.

Naast deze klussen waren er heus ook leuke gebeurtenissen.
Jongste bijvoorbeeld, die werd afgelopen woensdag 17 jaar. Een hele kerel is het.
Afgelopen vrijdag moest hij samen met zijn VeVa-medeleerlingen het terrein van de militaire kazerne in ’t Harde gaan verkennen en beleefde daarbij een paar ‘angstige’ achtervolgingsmomenten.
Het is aan zijn conditie, doorzettingsvermogen, ruimtelijk inzicht en heldhaftig optreden te danken dat hij er zonder kleerscheuren vanaf is gekomen

Verder gingen manlief en ik naar de nieuw geopende Ikea in Zwolle.
Daarvoor brachten we een bezoek aan (stief)vader en moeder.

Bij de Ikea was het rétedruk. De parkeergarage stond helemaal vol en bij de koffieautomaat van het restaurant stond een file van hier tot aan Tokio want ja, gratis koffie hè?
Hoezo gaat het slecht met de economie?
Overigens niets gekocht behalve een vintage-achtige poster met daarop getekende vlinders
om in het toilet te hangen.

Na het Ikea-bezoek maakten we uitgebreid gebruik van de faciliteiten van onze favoriete sauna.
Als afsluiting genoten we van een heerlijk bereide maaltijd bij een bekend horecabedrijf.

En nu?

Zit ik weer in een volle werkweek en lijkt het weekje vrij alweer lang geleden.
Waar blijft de tijd ...

.


zondag 1 maart 2015

Boogiewoogie

Tijdens mijn basisschooltijd zat ik op een wandelclubje.
Terwijl de rest van de meiden uit mijn klas op paardrijden en ballet zaten, wandelde ik iedere zaterdag een paar kilometers.
Daarmee werd ik uiteraard gepest want wie gaat er nou op een wandelclub?
Mijn vroeg overleden vader werkte bij de Nederlandse Spoorwegen (NS) en daar hadden ze een eigen wandelclub.
Ik weet ook niet precies meer waarom ik nou op dat wandelclubje terecht kwam, ik denk dat moeder het wel een goed idee vond
terwijl ze er zelf niet eens aan meedeed.
De vader van mijn beste vriendinnetje werkte ook bij de NS, we konden mooi samen op dat clubje.

Iedere zaterdagmiddag gingen we met kinderen en volwassenen, in totaal een man of 35 in een bus naar een wandelbestemming, zo’n 50 km verderop.
We droegen een uniform: witte blouse, donkerblauwe trui (met embleem), grijze rok, grijze wandelsokken en goede wandelschoenen, maar het kunnen ook laarzen geweest zijn. Bontlaarzen noemden ze het toen (omdat de binnenkant gevoerd was met nepbont).
Het leukste kwam als de wandeling voorbij was.
Dan kregen we in een plaatselijk café een medaille en van het meegekregen geld van thuis kochten we snacks en snoep.
Met dat wandelclubje deed ik ook mee aan de jaarlijkse avond4daagse, uiteraard droegen we dan het uniform.
Bijzonder om onder begeleiding van een muziekkorps in defilé door de binnenstad te lopen.
Maar als ik er nu op terugkijk, snap ik nog steeds niet waarom ik op dat wandelclubje moest.

Later mocht ik -met hetzelfde vriendinnetje- op jazzballet, een wereld van verschil.
Jaarlijks deden we een dansuitvoering en dansten we op muziek.
Onder andere muziek van Earth Wind & Fire, geweldig!