Pagina's

zaterdag 11 juli 2015

De Wereld Draait Door

Een bijzondere week.
Afgelopen maandag om 16.35 uur was het dat (stief)vader overleed.
In een hospice.
Niet dat hij naar een hospice wilde.
Of toch wel?
Nee, toch maar niet.
Hulptroepen werden ingeschakeld en het was zijn lievelingsnicht die hem deed inzien dat het beter was zo.

Uiteindelijk zette (stief)vader de boel op de kop daar in dat hospice.
Gedroeg zich als een soort hotelgast.
RTL4 had daar een mooie serie van kunnen maken; Herrie In Het Hospice.
“Zeg, krijg ik geen koffie? En heb je er wel melk ingedaan?” zei hij tegen de vrijwilligster toen wij hem daar bezochten. 
De vrijwilligster lachte vergoelijkend.
Ik wist dat het niet zo heel lang zou duren voordat het vergoelijkende over zou gaan in geïrriteerdheid.

In ieder geval, bewoners, vrijwilligers en verplegend personeel raakten op een gegeven moment zodanig geïrriteerd door (stief)vader dat hem in een intens gesprek duidelijk werd gemaakt dat dit zo niet langer kon.
Een hospice is namelijk geen horecagelegenheid met obers en zo. Nee, er gaan daar mensen dood.
Oh ja.

Het was zijn sterke
en eigenwijze geest die hem, 15 maanden na de diagnose ongeneeslijke longkanker, zolang op de been hield.
Maar nu was zijn lichaam op, hij woog nog maar zo’n 40 kg.
Uiteindelijk ‘brak’ (stief)vader.
Ook geestelijk liet hij los en daarna was het over.

Vandaag was het afscheid. Een afscheid zoals (stief)vader gewild had.
Met geselecteerd gezelschap want (stief)vader wilde geen Jan-en-Alleman op zijn begrafenis.
Ik en mijn familie zagen er tegenop, maar het is toch een mooie en vredige afsluiting geworden.

Ondanks de strubbelingen die we onderling hadden tijden het organiseren van de begrafenis.

Ondanks de grove fout in de uitnodigingen.

Ondanks de gesloten kerkdeur waar broers, neven en kinderen voor stonden terwijl ze de kist vasthielden.

Ondanks de defecte muziekinstallatie in de kerk.

Maar het is goed zo.

Ondertussen behaalde oudste zijn propedeuse en jongste slaagde voor zijn auto theorie examen.

Aanstaande woensdag gaan we op vakantie naar Oostenrijk.

maandag 6 juli 2015

Loslaten

“Het werd avond
Zijn wij uitgevochten, vroeg de man
Wij zijn uitgevochten zei een engel

En hij tilde de man op
Hield hem tegen het licht
En zei: je bent doorzichtig, nu

Laat me maar los, zei de man
De engel knikte en liet hem los”

(Toon Tellegen)


Na een ziekbed van een jaar is (stief)vader niet meer.







zondag 5 juli 2015

Wegpiraat

We reden op de dijk, richting grote stad. Oudste zat achter het stuur.

Deze was helemaal in euforie stemming omdat hij even daarvoor had gehoord dat hij zijn Propedeuse had gehaald.
Nu waren we op weg om te gaan shoppen, onder andere wandelschoenen voor oudste.
Dit jaar gaan we opnieuw met z’n viertjes naar Oostenrijk op vakantie en we zijn van plan om daar flinke kilometers te gaan wandelen.

De behaalde Propedeuse en Oostenrijk waren ook de onderwerpen waarover oudste en ik het tijdens de rit hadden.
Toen opeens vanuit het niets een donkerblauwe BMW recht op ons afstevende …

De BMW-eikel was aan het inhalen op een punt waar dat niet mocht (doorgetrokken streep), maar hij moest en zou de optrekkende vrachtwagen voor hem inhalen.
Totaal geen rekening houdende met een tegemoetkomende Prius  …
Man man! Wat een schrik!

Oudste kon de auto nog net de berm in manoeuvreren terwijl in het midden -tussen de vrachtwagen en ons in- de BMW-eikel voorbij scheurde.
Dankzij de actie van oudste raakten we nét niet de BMW, anders waren we kats de dijk afgekukeld. Gelukkig op die plek ook geen bomen langs de kant.
Vlak voor de vrachtwagen (die chauffeur moet zich ook een hoedje zijn geschrokken) trok de BMW-eikel het stuur naar rechts zodat hij weer op de goede weghelft terechtkwam.
Had hij het stuur omgehaald naar dezelfde kant als oudste, dan had ik dit misschien niet eens kunnen navertellen...

Wat een wegpiraat. Echt, als ik hem op dat moment in handen had gehad, had ik hem flink op z’n donkere hoofd geslagen. Wat een eikel om medeweggebruikers de stuipen op het lijf te jagen met zulk rijgedrag!
Niet dat het hielp, maar ik vloekte als een viswijf en haalde tegelijkertijd Jezus erbij.

Aangeslagen vervolgden oudste en ik onze weg, konden nog steeds niet geloven dat dit schrikmoment goed was afgelopen.
Eenmaal geparkeerd in de stad en met een bakkie troost van de HEMA lukte het om dit geval van ons af te schudden.

Hieronder een soortgelijke situatie met dat verschil dat de BMW al stukken dichterbij was:

Wat een eikel zeg, niet te geloven!