Pagina's

zaterdag 26 september 2015

Never Ending Story

Vol goede moed was ik afgelopen donderdag aan mijn werkdag begonnen.
Fijn geslapen, goed te pas, lekker op tijd uit bed en dus mooi op tijd op mijn werk.
Ik dacht: tjakka! Vandaag gaan we er eens flink tegenaan!
Op mijn werk checkte ik facebook. Ook mijn werkgever heeft een facebook-pagina en daardoor wordt ik prima op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen in de gemeente waarin ik werkzaam ben.

Op mijn eigen pagina kwam ik een artikel tegen waarop door één van mijn ‘vrienden’ gereageerd was en ik besloot het te lezen. Had ik het maar niet gedaan … ik schoot vol en de tranen drupten op mijn toetsenbord. Daarna was ik enige tijd niet in staat om de telefoon te beantwoorden. Ook het kennismakingsgesprek met mijn nieuwe manager verliep daardoor niet helemaal zoals ik me had voorgesteld.

In het artikel, afkomstig uit de Libelle(Daily) praat een moeder over de zelfdoding van haar dochter Fleur.

Een fragment:

Brief aan de pesters
“Ik was aan het werk toen de buurvrouw belde dat er mensen bij ons aan de deur stonden en dat de treinen langzaam reden. Was er soms iets aan de hand? Ik besloot voor de zekerheid even naar huis te gaan. Op de parkeerplaats bij mijn werk belde ik mijn man Eddy, die thuis was omdat hij nachtdienst had. Huilend nam hij de telefoon op, de agenten hadden het hem net verteld. ‘We zijn ons meisje kwijt’, zei hij. Ik weet niet meer hoe, maar ik ben zelf naar huis gereden. De hele weg zei ik hardop tegen mezelf: het is niet waar, het is iemand anders. Maar er stond inderdaad een politieauto op onze oprit. Ik was verdoofd, kon alleen maar huilen. Een paar uur later gingen we naar het mortuarium. Ik móest haar zien om het te geloven. Daar lag Fleur, ze was totaal beschadigd. We kwamen thuis met haar schooltas, ketting en horloge. Het horloge stond stil op het moment dat ze een einde aan haar leven maakte: 8.17 uur. In de schooltas vonden we haar afscheidsbrief, hij was gericht aan de pesters. Ik kan er niet meer tegen, ik wil hier weg. Voorgoed. Ook had ze tot in de puntjes beschreven hoe ze haar crematie wilde, met als belangrijkste verzoek dat er geen mensen van school mochten komen. Dit was geen opwelling, ze had er goed over nagedacht.”

Lees het hele artikel hier.

Dit raakt iedereen en uiteraard personen die zelf gepest worden of gepest werden.
Ik heb het als kind ook meegemaakt.
Getreiterd en gepest op zodanige manier dat ik er ’s nachts niet van kon slapen en iedere morgen buikpijn had voordat ik naar school moest.
Ik was bang dat mijn kinderen ook last zouden krijgen van pesterijen, maar gelukkig is dat nooit het geval geweest.
En hoewel ze er niet de kinderen naar waren, heb ik ze altijd op het hart gedrukt nooit en te nimmer iemand te pesten, je weet werkelijk niet wat dit met iemand doet.

Conclusie, ook door het verhaal van Fleur:
er wordt nog steeds onvoldoende aandacht besteedt aan pesten. Op de kleuterschool, de basisschool, het voortgezet onderwijs en zelfs bij volwassenen op het werk gebeurt het volop. En vlak ook het cyberpesten niet uit. Pesters zijn zo gewiekst dat ze hun slachtoffer(s) pakken op momenten dat niemand het merkt. En dat doen ze zowel verbaal als fysiek.
Leerkrachten besteden er zogenaamd aandacht aan, maar zien werkelijk niet wat er in een gepest kind omgaat.
“Ja hoor, uw kind mag altijd aangeven als het gepest wordt, het moet zelfs!”
Totdat het kind te vaak zegt dat het gepest wordt, het zal dus wel aan het kind liggen …
Waardoor het gepeste kind niet meer serieus wordt genomen.

Pesten kan leiden tot angsten en depressiviteit met zelfdoding tot gevolg, is dat soms niet serieus genoeg?!

En dan de Week Tegen Pesten... ineens wordt iedereen wakker geschud.
“Geen idee dat het zo erg was!”
En de volgende dag hebben ze het er niet meer over. Alsof het daarmee voorbij is.

Struisvogelpolitiek.

Pesten blijft tot het einde der dagen …



maandag 21 september 2015

About me


Ik ben opnieuw getagd, door Wildcard.
Ik pak deze op, aangezien bij mij enige inspiratie ontbreekt om een (b)logje te verzinnen.
Over gemakkelijk gesproken ;-)


1) Als je een beroemdheid was, wie zou je dan willen zijn?

De Fransman Pierre Robiquet, ontdekker van pijnstilling; we kunnen niet zonder.
Of Celine Dion; lekker ‘gewoon’ gebleven en een dijk van een stem.

2) Welke muziek heb jij meestal aan als je een (b)logje aan het schrijven bent?

Op dit moment Ed Sheeran, "I See Fire".

3) Kreeg je één minuut om te shoppen in de supermarkt, waar zou je het eerst naar toe rennen?

De kaasafdeling.


4) Koffie of thee?

’s Morgens koffie, ’s middags en ’s avonds thee.

5) Hoe zou het ideale huwelijksaanzoek er uit zien en voor de mannen hoe pak je dit aan?

Als het goed voelt, is trouwen een beslissing die je samen neemt. Ik ben al 28 jaar getrouwd met dezelfde man.
28 jaar geleden vroeg ik aan hem: zullen we gaan trouwen? Gewoon, omdat we zeker van elkaar waren. De volgende dag zijn we naar het gemeentehuis gegaan om een datum te prikken. Maar als sommigen daar een romantische draai aan willen geven: prima hoor!

6) Wat is je favoriete dag van de week?

Woensdag, mijn vaste vrije dag van kantoor. Ik ben dan meestal in mijn eentje thuis en begin de dag met een rondje hardlopen. Ik doe wat huishoudelijke klusjes, haal de boodschappen en kook ’s avonds wat uitgebreider voor mijn gezin. Kan ik er donderdag weer opgeladen tegenaan.

7) Als er dit jaar één ding gebeurd is, dat héél speciaal voor je is, wat zou dat dan zijn?

’s Morgens wakker worden en ontdekken dat ik 10 kilo lichter ben dan de avond ervoor hahaha!

8) Favoriete film?

"Chocolat" en "In The Cut"

9) Waar kan je je ongelooflijk aan irriteren?

Aan mensen die negatief in het leven staan, dit ook uitstralen en er niets aan (willen) doen om dat te veranderen.

10) Huil je snel tijdens films?

Veel te snel. Gênant gewoon.

11) Waar ben je bang voor?

Onweer.
Of dat dierbaren mij zo ineens ontvallen.

De mensen die ik nomineer (maar niet verplicht hoor!):

Bea, Petr@, Deborah, Korreltje en Ingrid.

dinsdag 15 september 2015

Updateje

Ondanks drukke tijden en ontbrekende energie om blogjes te schrijven toch een update.
Aan de andere kant geeft het ‘van je af schrijven’ ook weer energie, dussssss

Het leven op het werk en op school is weer in volle gang.

Oudste haalde vorige jaar zijn P en mag het tweede jaar van de opleiding Commerciële Economie overdoen. Nadeel is dat hij de lessen voor het derde jaar niet mag volgen hoewel hem dat door de mentor van het 1e jaar is beloofd. Zijn huidige mentor heeft zoiets ‘hoe kom je daar nu bij?!’
Dus heeft oudste zijn verontwaardiging al her en der bij commissies rondgemaild, want dit is echt zeer teleurstellend. Ook voor de leerlingen die nog na hem komen en die waarschijnlijk dezelfde boodschap krijgen.
Nu zit oudste dus wel op school, maar is hij het merendeel van de tijd thuis.
Misschien gaat hij op zoek naar een baantje erbij. Maar zo niet
(hij weet het nog niet)
dan ga ik op zoek naar (huishoudelijke) klusjes die hij eventueel kan doen in huis.

Jongste gaat nog steeds goed op de opleiding VeVa Luchtvaarttechniek van Defensie en hoort bij de besten van de klas. Desondanks is het een pittige opleiding en hopelijk kan hij dit vasthouden.
Want.
Jongste heeft inmiddels al bijna 4 maanden verkering met een schone roodharige. Een leuke meid, waar natuurlijk ook de nodige liefdesaandacht en -energie in wordt gestopt. Met jongste hebben we afgesproken dat zij doordeweeks niet afspreken met elkaar, want er moet natuurlijk ook gestudeerd worden door de tortelduifjes. Dat doordeweeks niet afspreken wil nog niet zo best lukken want ze zien alles door één grote, roze bril ;-)

Manlief gaat ook goed. Wel onzekere tijden over het voortbestaan van zijn functie, het suddert nog even. Volgend jaar gaat hij in ieder geval een dag minder werken omdat hij gebruik kan maken van het Generatiepact (ze verzinnen toch steeds weer wat nieuws). Prettig uiteraard voor hem, maar ik denk dat ik op die dag maar extra ga werken haha!

En zelf.
Ben ik druk met van alles en nog wat en ga ik op mijn werk maar gewoon door met het aanhoren van klachten van ontevreden mensen. Er zitten heus positief gestemde tussen, maar ik ben gemeenteambtenaar en dat nodigt per definitie uit tot klagen hè? ;-)







donderdag 10 september 2015

Wat een ...

... mooie ogen heeft 'ie toch