Pagina's

vrijdag 22 januari 2016

De lachende tandarts

Bloggen … af en toe kriebelt het toch en moet ik gewoon weer even mijn ei kwijt op het toetsenbord rammelen ;-)

Als klein kind stoeide ik veel met mijn twee oudere broers.
Een keer tijdens zo’n stoeipartij duwde mijn oudste broer mij per ongeluk tegen de tafelrand; natuurlijk had ik op dat moment mijn mond open.
Gevolg: een flinke buts in de tafel en een bloedende voortand.
Met spoed werd ik naar een tandheelkundige gebracht die concludeerde dat het allemaal wel meeviel. Als er al iets was beschadigd, dat zou dat op veel latere leeftijd pas aan de orde komen.

Yep.

Nu is mijn gebit sowieso een drama, mijn ouders vonden het tandenpoetsen vroeger namelijk niet belangrijk. Met als gevolg dat het in mijn volwassen mond stikt van de kronen en over de bruggen kun je lopen.

Een paar maanden geleden was ik voor de zoveelste keer bij de kaakchirurg om twee ontstekingen aan mijn wortelkanalen te laten verwijderen; de tandarts kon er niet bij omdat de uiteinden van de wortels nogal ver én in een bochtje lagen.

Eén van twee ontstekingen bleek een wortelbreuk.
Juist. Van die ene voortand van vroeger.

“Daar kan ik niets aan doen”, zei de kaakchirurg, “daarmee moet u met uw tandarts om de tandartsstoel”.
In gedachten zag ik dollartekens in de ogen van de tandarts.

Een implantaat, dat moet het worden. Aldus de tandarts.
En dit is het plan.
De voortand wordt getrokken.
Het achtergebleven tandvlees wordt verstevigd met één of ander goedje zodat deze niet terugtrekt en daarna wordt de boel gehecht.
De getrokken voortand wordt weer tussen de andere tanden geplakt en dient een half jaar als noodtand.
Na dat halfjaar wordt de definitieve implantaat geplaatst.

Afgelopen woensdag is mijn voortand getrokken …. en ik heb eerlijk waar gehuild.
De voortand die er bijna 50 jaar heeft gezeten, bruut uit mijn mond gerukt. Kan je nagaan hoe je je voelt als één van je ledematen geamputeerd wordt.

Ik heb dan ook heel hard ‘vreselijk!’ geroepen.
En dat konden de tandarts en zijn assistente zich wel voorstellen.
‘Ik beloof je dat je er iets heel moois voor terugkrijgt’, aldus de tandarts.
En dat is hem geraden!

Want nu …. slis ik nog harder dan Daffy Duck.