Pagina's

vrijdag 22 januari 2016

De lachende tandarts

Bloggen … af en toe kriebelt het toch en moet ik gewoon weer even mijn ei kwijt op het toetsenbord rammelen ;-)

Als klein kind stoeide ik veel met mijn twee oudere broers.
Een keer tijdens zo’n stoeipartij duwde mijn oudste broer mij per ongeluk tegen de tafelrand; natuurlijk had ik op dat moment mijn mond open.
Gevolg: een flinke buts in de tafel en een bloedende voortand.
Met spoed werd ik naar een tandheelkundige gebracht die concludeerde dat het allemaal wel meeviel. Als er al iets was beschadigd, dat zou dat op veel latere leeftijd pas aan de orde komen.

Yep.

Nu is mijn gebit sowieso een drama, mijn ouders vonden het tandenpoetsen vroeger namelijk niet belangrijk. Met als gevolg dat het in mijn volwassen mond stikt van de kronen en over de bruggen kun je lopen.

Een paar maanden geleden was ik voor de zoveelste keer bij de kaakchirurg om twee ontstekingen aan mijn wortelkanalen te laten verwijderen; de tandarts kon er niet bij omdat de uiteinden van de wortels nogal ver én in een bochtje lagen.

Eén van twee ontstekingen bleek een wortelbreuk.
Juist. Van die ene voortand van vroeger.

“Daar kan ik niets aan doen”, zei de kaakchirurg, “daarmee moet u met uw tandarts om de tandartsstoel”.
In gedachten zag ik dollartekens in de ogen van de tandarts.

Een implantaat, dat moet het worden. Aldus de tandarts.
En dit is het plan.
De voortand wordt getrokken.
Het achtergebleven tandvlees wordt verstevigd met één of ander goedje zodat deze niet terugtrekt en daarna wordt de boel gehecht.
De getrokken voortand wordt weer tussen de andere tanden geplakt en dient een half jaar als noodtand.
Na dat halfjaar wordt de definitieve implantaat geplaatst.

Afgelopen woensdag is mijn voortand getrokken …. en ik heb eerlijk waar gehuild.
De voortand die er bijna 50 jaar heeft gezeten, bruut uit mijn mond gerukt. Kan je nagaan hoe je je voelt als één van je ledematen geamputeerd wordt.

Ik heb dan ook heel hard ‘vreselijk!’ geroepen.
En dat konden de tandarts en zijn assistente zich wel voorstellen.
‘Ik beloof je dat je er iets heel moois voor terugkrijgt’, aldus de tandarts.
En dat is hem geraden!

Want nu …. slis ik nog harder dan Daffy Duck.




woensdag 6 januari 2016

Where is she?

Allereerst voor iedereen de beste wensen gewenst voor 2016!

En verder hebben jullie helemaal gelijk; ik ben meer niet dan wel op ratjetoe4u.
Dat komt omdat er op dit moment zoveel dingen gebeuren in real life dat het bloggen er bij in schiet.

Zo vraagt moeder veel aandacht omdat het alleen zijn haar erg tegenvalt.
Die aandacht vraagt ze op een nogal negatieve manier. Wat ik hier al eens beschreef.
Ze woont nog steeds zelfstandig in een koopwoning.
Die woning, mijn ouderlijk huis, heeft in de loop der jaren erg veel achterstallig onderhoud opgelopen, omdat (stief)vader er jarenlang niets aan gedaan heeft.
Hij vond een opknapbeurt hier en daar niet nodig. Want ja, dat brengt kosten met zich mee.
Dus af en toe een plankje slaan om gaten te dichten was volgens hem voldoende. Nu komen de gebreken (letterlijk) boven water en kunnen manlief en beide broers de boel opknappen.
Terwijl er eigenlijk geen beginnen aan is.

Sowieso zou moeder beter verhuizen naar een seniorenwoning, met een beetje toezicht.
Ze liet (bijvoorbeeld) ’s avonds een keer ongemerkt de koelkast openstaan met als gevolg dat de ochtend erna de hele keuken blank stond.
In die koelkast staan trouwens regelmatig producten waarvan de houdbaarheidsdatum verstreken is.
Of ze krijgt de voordeur niet open omdat ze het slot niet genoeg doordraait. Dat soort dingen.
We brachten het al meerdere malen ter sprake. “Laat je anders alvast inschrijven voor het geval dat”.
Geen denken aan. Es kommt nicht in frage.
Ondertussen zijn wij er druk mee.

Zo heeft schoonmoeder lymfeklierkanker en ondergaat zij de behandelingen daarvoor met ups en downs.
De familie heeft een schema gemaakt van wie haar wanneer wegbrengt en weer ophaalt uit het ziekenhuis.
Daarnaast hebben schoonvader en schoonmoeder ook verzorging nodig en hulp bij hun huishouden. Ook hiervoor worden familieleden opgetrommeld.

Zo kunnen twee zwagers niet meer met elkaar door één deur, omdat de één (werkgever) de ander (werknemer) heeft ontslagen uit het bedrijf. Al dan niet terecht. Dit moet –wellicht juridisch-  nog worden uitgevochten. Dit nieuws slaat binnen de familie in als een bom. Familiefeestjes en verjaardagen worden afgeblazen.

Daarnaast zijn er de verdere familie-, school-, werk-, en gezondheidsperikelen.
Waardoor je zo in beslag wordt genomen dat bloggen even niet meer belangrijk lijkt, hoe leuk ik het bloggen en het gluren bij medebloggers ook vind.

Op naar betere tijden.