Pagina's

zaterdag 31 december 2016

Laatste uren

Nee hoor, het is allemaal niet zo dramatisch als de titel doet vermoeden ;-)
Maar we zijn wel aan het aftellen hè, we laten 2016 –vooral de ellendige gebeurtenissen- achter ons.

Met de kerst hadden we een reis gepland naar Zweden, naar zoonlief die daar tot eind januari 2017 verblijft; ook jongste ging mee.
We hadden er alle vier zin in, een echte family reunion.
Van tevoren was bekend dat we ook daar geen witte kerst zouden beleven, maar het kerstgevoel was er niet minder om.

Helaas was ik bij vertrek al niet helemaal fit; neusverkouden, flink hoesten en bonzende hoofdpijn.
Al la, dat mocht de pret niet drukken, een paar aspirientjes er in en hoppa!
Ik op de achterbank in de auto en jongste en manlief reden de hele weg, zo’n 12 uur rijden.
Naarmate de reis vorderde, voelde ik me steeds slechter. De hoofdpijn werd erger, geen eetlust (ik rook en proefde ook totaal niets meer) en in rap tempo snoof ik zo’n 6 pakjes zakdoekjes weg.

Desondanks was het weerzien met oudste een geweldig moment. Zo blij als we alle vier waren dat we elkaar in de armen konden sluiten.
Oudste was een paar kilo lichter geworden, dat wel. Heb me voorgenomen om daar verandering in te brengen als hij weer thuis is. Ik voer hem gewoon erwtensoep en stampotten met dikke rookworsten haha!
Gek genoeg is het de doodgewone Hollandse boterham die oudste daar mist. In Zweden eten ze voornamelijk zuurdesembrood.
Voor deze eerste avond in Zweden had ik thuis al boerenkool gemaakt; oudste verorberde deze met smaak, had ‘ie wel gemist.

Jammer genoeg takelde ik steeds verder af en wilde ik heel graag naar mijn (hotel)bed.
De daaropvolgende nachten en dagen ben ik aan het spoken geweest. Koorts, koude rillingen, ademnood door 
geïnfecteerde bronchiën en een verstopte neus. Om de haverklap wakker en aspirines innemen om de hoofdpijn te verlichten.
Twee van de vier dagen heb ik het heerlijke hotelontbijt moeten missen.
In plaats daarvan zat ik aan de kopjes bouillon en droge crackers (die ik overigens niet eens proefde).
Terwijl de mannen af en toe wat ondernamen, sliep ik of keek ik met bonzende hoofdpijn naar de voorbijkomende kerstfilms op TV met Zweedse ondertiteling.

De tweede kerstdag was ik enigszins een beetje op de been en konden we nog wat kersterigs doen. Vooral voor oudste vond ik het sneu dat de kerstdagen op deze manier voorbij gingen, ondanks dat vond hij het wel heel fijn dat we daar waren.

Dinsdag weer de lange reis naar huis en meteen ’s avonds in bed gekropen.
Ook manlief deed met me mee, met ongeveer dezelfde griepverschijnselen.

Nu zijn we aan het uitzieken. We verwachten een rustige jaarwisseling, maar dat is in ons geval wel prettig.

Jullie allen wens ik een gezond, vreedzaam en gelukkig 2017!

donderdag 1 december 2016

Je lijkt je moeder wel

Manlief en ik zitten vaak op één lijn.

We houden allebei van de kust, hebben dezelfde voorkeur voor voedsel, denken hetzelfde over het opvoeden van onze kinderen en over de inrichting van ons huis zijn we het altijd eens.

Dat klinkt saai en dat is het misschien ook wel.
Voordeel is dat we weten wat we aan elkaar hebben en dat schept rust in een relatie.

Eén keer in de maand gaat het mis (…). Dan zit er een flinke ruis in die lijn.

Zeg ik ja dan zegt hij nee.
Begin ik te schelden dan scheldt hij net zo hard terug.
Dan vind ik hem dominant en noemt hij mij een zeikerd. Wat nog eens wordt ondersteund met de woorden ‘je lijkt je moeder wel!’
En dan ga ik over de rooie.

Want ik lijk niet op mijn moeder.

Daar waar mijn moeder bij de pakken neer gaat zitten als het tegenzit, geef ik mezelf een schop onder mijn hol en hobbel verder.
Daar waar mijn moeder steevast “mwah, het gaat wel” antwoordt op de vraag “hoe gaat het?” antwoordt ik altijd “goed joh, en met jou?” (ook al is dat misschien niet altijd waar).
Daar waar mijn moeder nog steeds niet snapt dat ze zelf de slingers op moet hangen om een leuk leven te hebben, weet ik dat van nature.

Qua uiterlijk komen we ook niet in de buurt.
Zij is klein, gezet en heeft gepermanent, kort haar.
Ik ben lang, heb de juiste vormen op de juiste plek ... ;-) ... en lang blond haar met natuurlijke slagen.
Waar dat “je lijkt je moeder wel” vandaan komt, is mij een raadsel.

‘k Denk dat ik binnenkort maar eens mijn lingeriesetje uit de mottenballen haal, eens kijken of hij dan nog steeds vind dat ik op mijn moeder lijk …